دوستان گرامی : این وبلاگ غیر فعال می باشد . از این پس مطالب مرا در "هنگا http://nahidarjooni.blogfa.com/" بخوانید . با سپاس از مهرتان ..  

 

صدايت كه مي كنم
پرنده مي ايستد در هوا
كسي توي لباس هايم تحليل مي رود
ودستمال غمگين اش را مي گذارد توي جيب باراني ام
كسي كه از آغوش هاي باز
تنها تو را به ياد مي آورد
از لب هاي بسته
تنها تو
مي توانستم با كوه وآيينه وبرف آشتي كنم اما
من لابلا ي ملافه هاي گلدار وگل هايي كه به آب دادي
خودم را
به خواب زده ام
در اين روزهايي كه يك ريز پنج شنبه اند
به خودم مي گويم صبور باش
به چين هاي پيشاني ام
به لباس هاي سياه
صبور باش عزيزم
روي پاشنه ي كفش هاي خودت بايست
وبدان در هميشه روي يك پاشنه نمي چرخد

از در در آمدي
مي خواهم دروغ بگويم
دروغ بگويم وبخندم
از در در آمدي
ومرگ رفته است تا برايمان چاي بياورد
ما تنها هستيم
براي موهايت شانه مي شوند انگشت هايم
تو مي خندي
لب هايت زنده است ومي خندي
مرگ يادش مي رود كه برگردد
او مي داند
ما چاي نمي خواهيم
تنها هرم نفس هاي تو كافي است
واين كه من خواهرت هستم
و موهايت را سپرده اي به انگشت هاي عاشق ام
مي خواهم بلند بلند بگويم
رضا جان همينجا بمان
هوا سرد است وجاده ها خيس اند
وزبانم لال مرگ ساده نيست !
.
.
.
صدايت كه مي كنم
باد شانه هايش را تكان مي دهد
و چاي يخ زده است !!

 

 

و بخوانید

http://www.aghrabe.com/archives/1004

 

و

http://raghsegandomzar.blogfa.com/cat-93.aspx

می توانی

 

"از شعرهای منتشر شده ام"

 

 

 

می توانی حرف بزنی

برای هر کسی دست تکان دهی

دست بدهی به هر کس

 که دوستت ندارد مثل من

به گنجشک ها بیشتر از من فکر کنی

به من دورتر از مرگ

گوشی ات پر از اسم هایی باشد که من نیستم

همیشه پس از صدایم عذر بیاوری

به جایم نیاوری هیچوقت

بخندی که روبرویت نیستم

خط بزنی لب هایم را

از روزهایی که بوسیده ای

از من کنار تر بکشی

خودت را

جمع کنی

 پشت توری که عروس می شدم

پشت گوش بیاندازی حرف هایت را

موهایم را که توی صورتت بود

 بالا بیاندازی قرص های فراموشی مرا

آب را

ودکمه های هماغوشی ام را

اصلا فراموش کنی نوشیدنم را

مثل شیر مادرت حرامم کنی

توی چهار خانه ای که پیراهن تو نیست

توی خانه ای که

هم خانه ام نیستی !

 

 

وبخوانید ....در شعر نو:

 

http://www.shereno.com/9181/8612/156805.html

آواز مرده اي كه برنمي گردد!

 

 

 

 

كسي از شنبه ها يمان عكس نمي گيرد

از نگاه هاي شرقي مان در غروب اردوگاه

و زن هايي كه مي دانند وطن

آواز مرده اي ست كه برنمي گردد!

 

ما شناسنامه هايمان را برداشته ايم

با ترس هايمان كه بزرگ ترند!

 

كسي از ما با چشم هاي بادامي اش گريه مي كند

كسي از ما با چشم هاي درشت

من با چشم هاي جنگ زده ام

پرت مي شوم

به حاشيه ي خبرها

وفكر مي كنم شيمياي شده اند شعرهاي ام

وحنجره اي كه با آن بغض مي كنم

 

مرا به دريا بياندازيد

مي خواهم خوراك كوسه ها بشود صبوري ام

وتصويرهايي از حلبچه

كه خوراك روزنامه هاي وطنم شد!

 

حالا ما 

به تمام زبان هاي زنده ي دنيا

گريه مي كنيم ....

 

مرا به دريا بياندازيد

مي خواهم با ماهي سياه كوچكي

كه توي كودكي ام بود

حرف بزنم!

 

 

 

 

 

وترجمه ی این شعر از شاعر گرامی آقای شعیب میرزایی

 

گۆرانیێکی مردوو که ناگه ڕێته وه

که سێ له شه ممه کانمان ‌‌عه کسێ ناگرێ
له ته ماشا رۆژ هه ڵاتیه کانمان
له ئێواره ی ئوردووگا و
ئه و ژنانانه ی که ده زانن
نیشتمان گۆرانیێکی مردووه و ناگه ڕێته وه !

ئێمه ناسنامه کانمان هه ڵگرتووه
له گه ڵ هه راسه کانمان دا
که گه وره ترن!

یه کێ له ئێمه به چاوه بادامیه کانیه وه ئه گری
یه کێ به چاوه ئه ستووره کانیه وه و
من به چاوه شه ڕاژۆکانمه وه
په رت ئه کرێمه په ڕاوێزی هه واڵه کانه وه و
وا ئه زانم کیمیاوی بوونه شیعره کانم
و ئه و قوڕگه ی که ئه وناقی پێ ده که م

بمخه نه زه ریاوه
ئه مه وێ خۆڕاگریم ببێته خۆ راکی سه ماسیه کان و
وێنه گه لێ له حه له بجه
که بوونه بژێوی رۆژنامه کانی نیشتمانم !
ئێسته ئێمه
به ته واوی زمانه زیندووه کانی دنیا
ئه گرین

بمخه نه زه ریاوه
ئه مه وێ له گه ڵ
ئه و ماسیه چکۆله ره شه ی
که له منداڵیمدا بوو
بدوێم !

 

وبخوانید ویژه ی یلدا را در چراغ های رابطه

http://nosratdarvishi.com/article.aspx?id=2010

جنگ تمام نشده است هنوز!

 

 

جنگ تمام نشده است هنوز!
همرزمانت كه  مانده اند
بايد براي زنده  ماندنشان
عذر بياورند
از كوچه ا ي به نام تو
بايد
طوري عبور كنم

كه مادرت
دست هايم را نبيند
در دست دخترم!

 

 

وبخوانید نقد خانم مینو نصرت را بر شعری از من در چراغهای رابطه :

 

 http://nosratdarvishi.com/article.aspx?id=1988

 

وبخوانید دو شعر از مرا در دانوش

http://www.danoush.ir/News/?id=823

 

 

 

 

مدتی نیستم ....

اين شعر خائن است!

 

 

حالا اين شعر خودش را به خواب زده است

دستمال سفيد  تو را

بسته است به درد سرهايش

ودلش مي سوزد به حال قلب هايي كه تيرخورده اند!

 

سرباز نبودي كه بميري

بودي؟!

 

براي مردنت دليل محكمي بياور

كه چهار پايه ي لغزاني نباشد

در لگد پراني سربازي ديگر

 

اين شعر خائن است

وطنش را فروخته

به خاطره ي  رد پايي سرخ

كه كشيده اي توي صورت  يك روز برفي غمگين

اين شعرديوانه است

از هر سمت كه برف بيايد  

جنون مي گيرد

از كتاب هايي كه خوانده است

جنون

از خيابان هاي سنندج

كه  رفته اي

وخالي شده  است ازسكنه!

 

براي رفتن ات دليل محكمي بياور كه مردن نباشد !

 

لال شده ام

چسپيده ام به ديوار ي كه عروس شده بودم

چسپيده ام به لباس هاي الکن آويزان

وخودم را به خواب زده ام لاي يك خيانت تاريك

وطنم!

كه تن ات را كبود كرد

وطنم

كه گلوله هايش را حرام صداهايمان كرد

وخون تو

كه بند نمي آيد در گلوگاه اين نقشه !

 

 

........................................................................

+اشاره:

بارها وبارها از جانب دوستان هنرمند کوردم مورد سوال قرار گرفته ام که چرا کوردی نمی نویسم .در مصاحبه ی اخیری که با هفته نامه ی سیروان داشتم پاسخ کاملی به این پرسش داده ام که دوستان علاقمند می توانند بخوانند ...در این میان دوست شاعر وگرانقدرم آقای ایاز سیاوشان نیز مطلبی نوشته اند که شاید مکمل پاسخ من باشد .ضمن سپاس از ایشان شما را به خواندن این یادداشت کوتاه دعوت میکنم

:

 

·         Ayaz Siyaweshan

o        :
من چەند جار ویستوومە شێعری ناهیدی ئازیزم!( بە دڵنیاییەوە دەڵێم یەکێک لە شاعرە هەرە سەمیمیەکانە) وەرگێڕمەوە سەر زمانی کوردی بەڵام لە گەل چەند کێشەی سەرەکی روو بەروو بوومەتەوە:
١_ شێعری ناهید درێژکراوەی شێعری فارسییە و خاوەنی ئەو پاشخانە کولتووری و مێژوویەیە کە ئەو هەموو ئاڵوگۆڕە جدی و بنەڕەتیەی بە سەردا هاتووە! (هەم لە باری پێکهاتە و ڕواڵەتەوە هەم لە باری نێوەرۆکەوە) بۆیە لە ئافراندن و دووبارە نووسینەوەی لە زمانی کوردیدا، رەنگە ئەو تێکچڕانە رووبدات و لە باشترین حاڵەتدا بچووک بێتەوە لە رادەی شاعێرێکی لۆکاڵ و مەحەلیدا(مەبەست کەم گرتن و بی حورمەتی بە زمانی کوردی نییە بەڵام پێکهاتە و هارموونی زمانی کوردی_ سۆرانی _ خاوەنی ئەو زەرفیەتە باڵایە نییە تا بتوانین مانۆڕی لە سەر بدەین. نموونەی خەیامی مامۆستا هەژارە کە بە جوانترین شێوە کورداندوویەتی و بە وتەی خۆی خەیامی بە کوردی نووسیوەتەوە. بەڵام خەیامی مامۆستا هەژار لەباشترین حاڵەتدا لە فەزا وزەرفیەت و پاشخانی کولتووری زمانی کوردی_ سۆرانی_ تێناپەڕێ بۆیە دەبینین خەیامی هەژار خەیامێکی لۆکاڵ و ناوچەییە بەڵام تەرجومەی ادوارد فیتزجرالد هەمان تایبەتمەندیی هەیە؟! بێ گومان نا. مەبەست زەرفیەتی زمانی ئینگلیزییە کە موتەرجم دەتوانێ لە پاشخانە کولتووریەکانی ئەو زمانە، معادڵە یان نموونەی هاوشێوە بۆ سەنبۆلەکان و رەمزەکان بدۆزێتەوە بۆیە دەبینین خەیامی ادوارد فیتزجرالد خەیامێکی جیهانییە و... )

٢_ ئەگەرچی ناهید عورجوونی وەک مرۆڤ، ئینسانێکی کوردە و لە جۆگرافیایەکی تایبەتی کوردستاندا لە دایک بووە و وەک تاکێکی کورد خاوەنی کۆمەڵێک دڵەڕاوکێ و خەون و ئازاری تایبەتە، بە تایبەت وەک ژنێک خاوەنی کۆمەڵێ خەمی تایبەتە، بەڵام لە هەمان کاتدا شێعری ناهید و جیهانبینی شێعری ناهید لە جوگرافیا و مەڵبەندێکی تایبەتدا قەتیس نامێنێتەوە و گۆزارە لە مرۆڤێکی تایبەت ناکات. بەڵکوو ئەو کاراکتەرەی کە لە شێعری ناهیددا دێتە ئاخاوتن، کاراکتەرێکی چەند رەهەندی و بەربڵاو و بە شێوەیەک لە شێوەکان تۆزێک لە _ رند _ دەچێ کە سەنبولەکان و فەزای دەوروپشتی گوزارە لە مرۆڤێکی رەها و یاخی دەکات. بۆیە دووبارەی دەکەمەوە کە هێشتا زمانی کوردی نەگەییشتۆتە ئەو ئاستەی کە بتوانین هەموو بەستێنەکانی ئینسانی یاخیی تێدا بەرجەستە بکەینەوە. ئەوەش راستیەکە و نابێ هەڵسووکەوتی عاتفی لە سەر زمان بکەین و من وەک ئەزموونێکی بیست ساڵە لە سەر زمان، ئەو راستیە تاڵە دەدرکێنم. دواتر ئەگەر پێویست بوو لە سەر ئەو مەسەلەیە زۆرتر دەدوێم.
ئەیاز

 

سرد مي شود نيامدنت!

 

 

به دست هايم شك نكن

به عاشقانه هايي كه كشيده ام روي پوست تن ات

وبه حرف هايي كه

هراز چند گاهي نمي زنم!

 

من اينجا يك فنجان نيم خورده دارم

يك صندلي كنار بي حوصله گي هايم

وصداهاي زنداني  كه گاه گاه سر مي كشند

از استخوانهايم

از موهايم

سينه ام

وريز ريز مي شوند روي پيراهن غروب

 

گفتي ستاره ها حرف هاي سركشيده ي ماه اند

وماه ها گذشت..........

 

سر گردانم

درست مثل اين كه زن ام  

درست مثل اين كه مادري غمگين هم هستم

وگريه هايم را قورت مي دهم

از ترس دخترم!

 

لبخند مي زنم

انگار دوربين هاي جهان را كاشته اند در مقابلم

لبخند مي زنم ودردي سخت

راه مي كشد توي سينه ام

زهر مي شود توي  اين فنجان

سرد مي شود  نيامدنت!

ابریشم

 

 

از جنازه  اي كه توي باغچه است 

نگفته بود   كه در خلوت خانه وحواس پرتي خدا

در را باز كرده است براي كوچه ي عاشق

 وگذاشته است راه برود روي رگ هايش

وراه به راه  به موهايش بگويد ابريشم

 به لب هايش كه داشت شكل مي گرفت مثل دخترها

به برآمدگي هاي كوچكي كه سيب نبود

سنگ نبود پستان هايش

وصدايي كه توي كوچه بود پرنده نبود

كه بنشيند

نوك بزند

 برود به لانه اش

يا  بنشيند به  روي چناري كه مادر مي گفت

آخر به چه درد مي خورد اين درخت كه دختر نيست  حتي توي حافظه ي خودش

وگيج مي شود وقتي فكر مي كند

 توي همين خاك كه ريشه هايش هست

دختري هست  كه درخت نبوده است

درخت نبود كه توي آوازهاي كوچه ي عاشق

فقط برگ هايش را تكان دهد

وساقه هاي جوان تر را

ودر را باز كرده بود براي دلش

ودست هايش را حلقه كرده بود دور گردن  آواز بيقراي كوچه

وگذاشته بود آن گردن باريك راه بكشد به عمق رگ هايش

وراه به راه  بگويد ابريشم

درخت نبود تا فقط بايستد

تا برگ هايش را تكان بدهد  فقط

دختر بود توي خلوت خانه وحواس  پرتي خدا

وطنابي كه ازچنار  آويزان بود !

يك بار منصفانه نيست زندگي

 

 

مگر چند بار دیگر به دنيا مي آيم

که یکی را بدون تو

بدون لبخندت  

برسانم به انتها

وبارهای دیگر

با دست هایی که خاک شده اند

دوباره برویم به روی زمینی که رد می شوی

وباد که می آید

برساند به ‍‍‍‍‍‍‍‍ پيراهنت

كه اين گرد وخاك

چقدر عاشق آغوش تو بوده ست

يك بار منصفانه نيست زندگي

كم است براي من كه گم ات كردم

در اولين نشانه كه داشتم

وآن لحن صدايت بود

كه در ازدحام خيابان

در لحظه محو شد

ورهگذران

 روي لحن تو

آن قدر در آمد وشد بودند

كه گم كردن ات بديهي بود

درست مثل اين كه بديهي است

 تو   گم شده اي

من  پير مي شوم

ومرگ كه مي رسد

فكر مي كند

چقدر شبيه حرف هاي ناتمام

باز مانده است دهانم

شبيه خاكي كه در بدر

خودش را رسانده است به عمق موهايت

شبيه خاكي كه در زندگي

دست داشته است !

شعری از من در ماهنامه ی تخصصی شعر کندو

http://kanduu.net/fa/article367.html

 

وبخوانید  دو شعر را در وازنا

http://www.vazna.com/article.aspx?id=3515

رەگ و ریشەی من لە‌ شوێنێک لەلای تۆ بوو

 

 

ته‌رجه‌مه‌ی شێعرێکی من

و  :عه تا نه هایی

دنیایەکی بچووکە / تۆ رۆژەکانت هەڵدەگری و / چەند پارچەیەک لە‌من کە ‌رژاونەتە سەر خاک / من سنوورەکان لە‌ کتێبەکان دەسڕمەوە و / لە ئەگریجەم کە عاشق بوو...

 / باوکم وتی کورتی بکەوە / دەنگی ئەم ئەسپە‌ نەفرەتییە بیقرتێنە / ئێمە‌خەڵکی ئەم وڵاتە نین، بۆ تێناگەی؟ / من جیگۆڕکەم بە چەند پارچەی زەوین کرد و / مشتێک خۆڵی باوکم هێنا و / رشتمە بن ئەو گوڵە شەمدانیانەوە / رشتم بەسەر قیرەتاوی چرچولۆچی ئەم شارەدا / رشتم بە روومەتی ئەو منداڵانەدا  / کە بە دایەگەورەمیان دەگوت ئەرمەنی و / پێدەکەنین. / باوکم وتی کاتێک رەگ و ریشەت لە ‌شوێنێکیتر بێ و... / ئیتر درێژەی پێ نەدا. / من رەگ و ریشەم لە شوێنێک لە لای تۆ بوو / تەنیا ئەسپە غەریبەکان حیلەی منیان پێ خۆش بوو / ئەو ئەسپانە کە هی هیچ وڵاتێک نەبوون. / من بیرم لە رەگ و ریشەم دەکردەوە / لە‌ قوتابخانە / لە بن مەقنەعە / ئەو کاتە ‌کە بۆنی خوێن / لە‌ سروودی نیشتمانی و مارشەکانی سەرکەوتندا / شێتیان دەکردم. / من پێموابوو زەوین چەندە گێل و گەوجە / کە ئەهێڵێ پارچە پارچەی بکەن / سیسەتمەدارەکان چەند گێل و گەوجن / کە ناهێڵن سەربازە عاشقەکان  / لە بەرامبەر مەرگدا دلێر بن. / من تەنانەت لای خۆم بیرم دەکردەوە / دەبێ مێشکی خانمی بەرپرسی قوتابخانە گەچی تیابێ / کە دەڵێ شەڕ غەنیمەتە و / ئەگریجەی ئێمە یارمەتی دوژمن دەدا. / من ئەگریجەی کلکە ئەسپیم لە ناو پۆلدا دەکردەوە و / ئەسپەکان دەیانحیلاند. / باوکم دەیگوت  / کاتێک رەگ و ریشەت لە شوێنێکیتر بێ... / من بیرم لە ‌تۆ دەکردەوە کە لە شوێنێکی دیکە بووی و / لە ‌خوێن بێزار بووی و / لە سیاسەتمەدارەکان / کە ‌نەیاندەهێشت سەربازە عاشقەکان لە شەڕ بترسن!

موهایت را به هم ریخته بود باد !

 

 

دورتر شده ام

از زورق های کاغذی و بادبان های گیج

موهایت را به هم ریخته بود باد

به هم ریخته بود مرا

خیال قایق های بزرگ

عشق های بزرگ

طوفان هم که باشی زنت می شوم!

درخانه می مانم

برای دیوار پنجره می کشم

برای غروب که برمی گردی  چراغ

در پای پنجره خم می شوم

روی لولای بیقراری خودم

 وبادبان هایی که دور شده اند

قایق های همیشه خیس

وگوش ماهی ها

گوش می دهم به صدای کودکی که نمی آید

که نقاشی هایش را ریخته است میان رنگ های بنفش

وماهي هاي لاغري كه كبودتر شده اند  

برای پنجره پرده میکشم

برای در دیوار

برای خودم دست های بی دست وپا

وموج هاي پيشاني ام را

براي طوفاني كه نيامدي!

 

 

http://jayezeyeadabi.com/index.php?option=com_content&Itemid=42&task=view&id=481

شعر ديگر مخاطب سياهي لشكر ندارد

لبخند بزن عزیزم

 

 

سکوت کرده ای

 در برابر باران  

 درست مثل من

 که در برابر مرداد

در برابر مرگ

ودر برابر شهری که

از تو خالی شد

وشب های بعد

کلاغ ها  آمدند

تا شانه های بی تاب مرا بپوشانند

از اتاق صدای گریه ی  مادر می آید

از پیراهنت خون

از دیوار عکس هایت که

لبخند بزن عزیزم

تو هنوز

آن قدر جوانی که مرگ

مطمئن نیست

درست آمده باشد

وهنوز

آن قدر زنده ای که من

برایت پیراهنی تازه خریده ام!

 

 وبخوانید ترجمه ی شعری از من را  به زبان کوردی در وبلاگ ناهید حسینی

http://www.karneval.blogfa.com/

ارمیای نبی

 

 

من از وحشت روزهایی سرشارم

 که تو اشک می ریزی

و اورشلیم زیر پوست گرگی خزیده است

 که برادرم را درید

عادت کن پیامبر

به استخوانهایم 

 به گوشت تنم که ذره ذره تبدیل می شود به خاک

وزیبای ام که دیگر یه چشم نمی آید

عادت کن مرا

با دو حفره ی خالی دوست داشته باشی

تو پیامبری

ومن ناگزیز

زیباترین ِ دختران ِقبیله!

گوشواره ام را ببین

درگوش آریلای عزیز بود

وقتی برای خداحافظی مرا بوسید

حالا آریلا

نه گوشواره می خواهد

و نه زیباست

 !لبهایت را نزدیک تر بیاور

تو بوسه نمی دانی که چیست پیامبر؟

آه ارمیای  مهربان

تو تنها به قربانگاه بردن را خوب یاد گرفته ای

 

http://nosratdarvishi.com/article.aspx?id=1876

من ریشه هایم جایی پیش تو بود

 

 

 

 

 

دنیا ی کوچکی ست

تو روز هایت را برمی داری

با تکه هایی از من

که ریخته است روی خاک

من مرزها را

خط می زنم از کتاب ها

از موهایم که عاشق بود!

 

پدر گفت کوتاهش کن

اصلا ببر صدای این اسب های لعنتی را

ما مال این سرزمین نیستیم  می فهمی؟

من تکه ای از زمین را جابجا کردم

کمی از خاک های پدر را آوردم

وریختم پای شمعدانی ها

وریختم روی آسفالت های بدقواره ی این شهر

وریختم توی صورت بچه هایی که

به مادر بزرگ گفتند ارمنی

ومی خندیدند

پدر گفت وقتی ریشه هایت جای دیگری باشد

وبعد ادامه نداد

من ریشه هایم جایی پیش تو بود

وشیهه هایم را

تنها  اسب های غریبه دوست داشتند

اسب هایی که مال هیچ سرزمینی نبودند

من به ریشه هایم فکر می کردم توی مدرسه

توی مقنعه

وقتی که بوی خون

توی سرود ملی ومارش های پیروزی

دیوانه ام میکرد

من فکر میکردم زمین چه قدر ابله است

که می گذارد تکه تکه اش کنند

وسیاستمدارها

که نمی گذارند سربازهای عاشق

شجاع نباشند در مقابل مرگ

من حتی پیش خودم فکر می کردم

حتما توی کله ی خانم مدیر

گچ ریخته اند

که می گوید

جنگ غنیمت است

وموهای ما به دشمن کمک می کند!

من دم اسبی ام را باز می کردم  توی کلاس

واسب ها شیهه می کشیدند

پدر می گفت

وقتی ریشه هایت جای دیگری باشد

من به تو  فکرمی کردم که جای دیگری بودی

و از خون بدت می آمد

واز سیاستمدارها

که نمی گذاشتند  سربازهای عاشق از جنگ بترسند !

 

http://www.jenopari.com/article.aspx?id=1923

 وبخوانید

http://www.valselit.com/article.aspx?id=1933

چهارشنبه

 

از شعرهای منتشر شده ام

حتی حباب های کوچک چایی هم
بی هوده نیستند
بی هوده نیست که سیگار می کشی
ولبخند هایت تلخ می شود

نمی شود برگشت
ورد پاییزرا
از نیمکت های خیس
برداشت

نمی بینمت
نه توی حلقه های خاکستری دود
نه انتهای قهوه ای فنجان
نه توی دایره ای که
قسمت ام نبود!

چهارشنبه بود
من نام تمام نیمکت ها را
چهارشنبه ای گذاشتم که نیامدی
چای سرد شد چهار شنبه بود
تلخ تر شدم چهارشنبه بود
حتی چهارشنبه بود که ما
ازکنار هم گذشتیم
ومن از خانه دورتر شدم
از چار خانه ی پیراهنت

هنوز فکر می کنم
می توانستم توی دایره ها چرخ بزنم
انگشتم را توی حلقه های دود فرو ببرم
با چهار شنبه وتو
عکس های یادگاری خوشحال بگیرم

هنوز فکر می کنم
توی چار خانه ی پیراهنت
خوشبخت می شدم

 

 

تمام میدان را چادر کشیده اند

زن از لابلای انگشت هام

راه می کشد

بادی گارد جوان

چشم می چرخاند

به عکس می روم

صدا

دوربین

جای دیگری است

تنها

مجسمه ی این شهر

نیستم

که غمگینم!

 

..........................

مجموعه شعرجدید فرید حسینیان تهرانی رااز اینجا دانلود کنید 

http://sadehtarin.blogfa.com/

 

 

تا صبح نشده

باید حرف هایمان را زده باشیم

این که تو می خواستی

روی هر درخت

پرنده ای  بنشانی درست !

یا من به کبوترهایم گفته بودم

از درز پیراهنت به آن طرف

زمین امن نیست !

شاید تصادفی که دست هایت را  

کشاند توی سرنوشت این شناسنامه

دختری بود

که  انتهای تمام عشق های کتاب را

گریه کرده بود!

باید تمام شود حرف هایمان

تا نمرده ای

خنده دار نیست؟

نیست که تو

تمام شهر را

سر گردان من بودی

که طناب ات بودم

که گردنت را گره می زدم به مرگی تلخ

که دیوانه ای بودم

تمام

دیوانه ام بودی

ومی دانستی که هیچ ندارم از دختران شهر

از روسری ام فاصله بگیر

اولین زنی نیستم که منفجر می شود

توی خودش

بگذار رگ های دستم به هر کجا

رگ های گردنم

 به درد

رگ های سینه ام

به درک

معشوق من

معشوق لعنتی من!

من بارها مردنت را تصور کرده ام

بارها با جنازه ات پا به پای این خیابان ها

دراز کشیده ام

وبا کرم های کوچکی بر سر تن ات

مجادله کرده ام

بوسه هایت را به تیمارستان بیاور

روی تختخواب  زنی خودش را به آب زده است

وبه فکر هیچ کس نیست

جز دکتری

که هر صبح ساعت ده

بی حوصله می گوید

دیشب چطور بود؟

 

 

ساعت هفت

 

عاشق ات شده ام

درست مثل این که زمین

تنها در تو راه برود

ومردهای دیگر

تنها راه بروند

در امتداد  زن هایی

که توی کوچه

عاشق ات می شوند

وتوی خواب هایشان کوچ می کنند

از لباس های مردانه ات

به لباس های مردهایشان

من اما همیشه توی لباسی هستم

که دکمه هایش را

دوخته ای روی پوست نازکم

ودلش می خواهد باز شو د

رو به ساعت هفت

روبه زن هایی

 که دکمه هایشان را تند تند می بندند

تا بچه هایشان را به مدرسه برسانند !

 

 

"وبلاگ کمال امینی به روز است "

http://www.amaja.blogfa.com/

وبخوانید نامه ی سرگشاده ی کامبیز کریمی را در "دیاز پورا"

http://kambizkarimi.kurdblogger.com/

و شعرهای شعیب میرزایی در" ژوان"

http://shoaibmirzaee.blogfa.com/

 

 

مدتی می روم .بی هیچ توضیحی. چون فکر میکنم وقتی دلیل می آوریم 

حقیقت بیشتر پنهان می شود!

تمام دهان هایت

 

 

 

تمام دهان هایت را

دوست دارم

که می بوسی ام

حرف نمی زنی

تلخ تر از این

حتی دهان هایی

که باز نیست!

 

دوستان عزیز! حضور یک بند در پست آخر موجب یک سوء تعبیر اجتماعی شده بود .وبه توصیه ی یک تلفن دوستانه !!!حذف شد. شاید جایی دیگر بتوانید این شعر را بخوانید.از دوستانی که نظر داده بودند عذر می خواهم وبابت نقد ونظر ها ممنونم.

به زبان دری ببوسی ام

 

عصر بخیر

چشم بادامی کافی نت های بی در و پیکر

که از خیابان های شلوغ

سر آورده ای !

 

من موهایم را ریخته ام

پای این وب کم

وبا دست هایم حرف می زنم

تند تند

و صورتم داغ می شود

با دو قهوه ای

که نمی نوشی ام

وبادام هایی

که دیده نمی شوند

از این زاویه که  نشسته ام

 

نقطه نمی گذارم سر خط

تا مهاجرت

کلاه بزرگی شود

از کابلستان

تا چهار باغ

 

وتو

به زبان دری

یک بار برای همیشه 

ببوسی ام!

 

 

 .........................................

وبلاگ فاطمه فرهادی به روز است

http://fatemefarhadi.blogfa.com/post-2.aspx

 

 

 

از جنازه برمی گردم

 

این قطعه  بخشی از شعر بلند ی است که امشب  دوباره  زمزمه می  کنم .شاید به این دلیل که فردا پنجم دی  ماه است

وسنندج سرد تر از همه ی زمستان ها یی ست که پیش از این ها دیده ام ......

 

 

از جنازه برمی گردم

دست هایم خط خورده اند

کسی دلم را می تکاند

سیب می افتد

 

امشب برای همه ی سربازهای دوست ودشمن

 گریه میکنم !

 

"از مجموعه ی روی جمجمه ام بنویس پنجره"

 

 

http://bankol.blogfa.com/

kindex=489 ://wwwhttp://www.tasiyan.ir/view.php?

kindex=489 .werzekan.com:80/Nahidarjouni/Begonahidst1.htm

http://rendaan.blogspot.com/2010/11/nahid-arjouni.html

http://nosratdarvishi.com/article.aspx?id=1743